Debaty sejmoweXVI Kadencja

Interpelacja w sprawie zastosowania 22% stawki podatku VAT w stosunku do opłat abonamentowych uiszczanych przez odbiorców telewizji cyfrowej

   Szanowny Panie Marszałku! Przyjęcie proponowanego obciążenia podatkowego z tytułu VAT spowoduje znaczne zwiększenie opłaty abonamentowej uiszczanej przez odbiorców telewizji cyfrowej. W trudnej sytuacji ekonomicznej naszego kraju usługi telewizyjne nie należą do dóbr pierwszej potrzeby i istnieje realna obawa, że znacząca podwyżka abonamentu spowoduje radykalne zmniejszenie liczby klientów.    Z przeprowadzonych badań marketingowych wynika, że aż 38% obecnych odbiorców telewizji cyfrowej deklaruje wolę rezygnacji z dalszego zakupu usługi po podniesieniu ceny abonamentu o równowartość 22% podatku VAT. Liczba wskazanych klientów zbliża się obecnie do 1 miliona, co odpowiada w praktyce blisko 10% polskich gospodarstw domowych. Jest to zatem liczna grupa społeczna, która zostanie dotknięta skutkami powyższej podwyżki i zmuszona będzie bądź do wnoszenia podwyższonych opłat abonamentowych lub do odstąpienia od korzystania z telewizji cyfrowej jeśli jej cena okaże się zbyt wygórowana w relacji do budżetów domowych.    Należy równocześnie podkreślić, iż wprowadzenie opodatkowania podatkiem VAT wskazanych usług według pełnej stawki nie wynika z potrzeby dostosowania naszych regulacji do prawa wspólnotowego. Szósta Dyrektywa 77/388 o podatku VAT ujmuje kwestie ˝odbioru usług radiowo-telewizyjnych˝ w wykazie towarów i usług, na które można stosować obniżone stawki podatku VAT. Wiele krajów członkowskich z tej możliwości korzysta i nie zamierza się z tego w najbliższej przyszłości wycofywać. Wiąże się to niewątpliwie z faktem, że rynek usług radiowo-telewizyjnych został zaliczony do tzw. rynków wschodzących (emerging market) o zróżnicowanym stopniu rozwoju, na którym nie stwierdzono negatywnego wpływu stawek obniżonych na warunki konkurencji.    Zdaniem analityków rynku telewizyjnego wprowadzenie 22% podatku VAT na wskazane usługi spowoduje nie tylko zubożenie polskiego rynku audiowizualnego i samych telewidzów, ale może również doprowadzić do wycofania się przez nadawców telewizji cyfrowej z inwestowania w proces sponsorowania ważnych wydarzeń z dziedziny kultury i sportu. Istnieje realna obawa, iż niektórzy producenci przeniosą swój kapitał do innych państw Unii Europejskiej, gdzie są mniejsze stawki VAT na usługi telewizyjne. Przykładowo we Francji utrzymują się one na poziomie 5,5%, a w Grecji - 8%.    Panie Premierze! Moja interpelacja spowodowana jest obawami środowisk sportowych co do ewentualnego wycofania się z różnych form pomocy finansowej rynku telewizyjnego. Na dzień dzisiejszy są oni jednym z ważniejszych sponsorów rodzimego życia kulturalnego (szczególnie polskiej kinematografii) oraz polskiego sportu. W ciągu ostatnich kilku lat zainwestowali ogromne środki finansowe w produkcję kilkudziesięciu krajowych filmów oraz promocję kilku najpopularniejszych w Polsce dyscyplin sportu. Dzięki nadawcom telewizji cyfrowej wiele klubów sportowych zachowało swoją egzystencję, a nawet rozwinęło swoją infrastrukturę sportową (stadiony ze stałymi siedziskami i sztucznym oświetleniem), stwarzając w ten sposób organizacyjne podstawy dla funkcjonowania od 1 lipca 2004 roku europejskiej licencji klubowej warunkującej uczestnictwo polskich zespołów piłkarskich w europejskich pucharach prowadzonych przez Europejską Unię Piłkarską (UEFA).    Panie Premierze! Mając powyższe na uwadze, pozwalam sobie zadać następujące pytania:    1. Czy proponując wprowadzenie, jak wyżej wspomniałem, 22% podatku VAT, rozważono istniejące z tego tytułu zagrożenia dla dalszego rozwoju telewizji cyfrowej, a co za tym idzie zabezpieczenia finansowego dla kultury, szczególnie kinematografii oraz sportu?    2. Ponieważ, jak wynika z uzyskanych przeze mnie informacji, przyjęcie stawki 7% VAT-u pozwoliłoby na utrzymanie tego, tak ważnego dla polskiego sportu, rynku medialnego, czy nie warto pomyśleć o rozważeniu tej formy rozwiązania problemu?    Z poważaniem    Poseł Bogusław Wontor    Zielona Góra, dnia 16 stycznia 2004 r.